Neoliberalisme.

E.Hobsbawm in "Een eeuw van uitersten", p127:

'Economen die eenvoudigweg adviseerden de economie met rust te laten, en overheden die niet alleen de gouden standaard trachtten te beschermen door middel van een deflatoir beleid, maar zich ook uit instinct vastklampten aan de financiële orthodoxie, begrotingen in evenwicht probeerden te brengen en kosten te drukken, maakten de situatie er niet bepaald beter op. Naarmate de depressie langer duurde, kwamen er steeds krachtiger protesten tegen deze houding die de crisis juist verergerde.

Diegenen onder ons die de jaren van de depressie (1929-1936, Ed) hebben meegemaakt kunnen haast niet begrijpen hoe die orthodoxe principes van een geheel vrije markt, die zo duidelijk in diskrediet waren gebracht, toch weer konden overheersen tijdens een periode van wereldwijde depressie eind jaren '80 en begin jaren '90, waar men zich nu ook geen raad mee wist.

Maar dit eigenaardige verschijnsel vormt opnieuw een voorbeeld van de voornaamste karaktertrek van de geschiedenis: het ongelooflijk beperkte geheugen van zowel de theoretische als de practische economen. Het maakt ook duidelijk hoeveel behoefte de maatschappij heeft aan historici, die uit hoofde van hun vak de herinnering levendig houden aan dat wat hun medeburgers maar liever vergeten'.