Een planetaire ramp van monsterlijke afmetingen.
De regering Bush vertelt ons dat we nog tijd genoeg hebben om de gevolgen van de opwarming tegen te gaan, maar Hansen is er voor 99% zeker van dat een opwarming van twee tot drie graden Celsius, een conservatieve schatting tot het eind van de eeuw, zal leiden tot “een verwacht equilibrium (lange-termijn-evenwicht) van een zeespiegelstijging in de grootte-orde van 25 meter”. Daarmee zou het “potentieel voorhanden zijn voor een voortdurende planetaire ramp van monsterlijke afmetingen”. De enige manier om dat te verhinderen is, volgens Hansen, er voor zorgen dat we onder de twee graden opwarming blijven.
Wat de gevolgen voor de mens betreft: vooral de oostkust van de VS is kwetsbaar en Florida zou voor het grootste deel onder water verdwijnen bij een zeespiegelstijging van 25 meter. Bangladesh zou voor het grootste deel verdwijnen (én de Lage Landen Nederland en Vlaanderen, zie kaartje linksonder bij Maastricht aan Zee), evenals grote gebieden in China en India. Hansen telt de klimaatvluchtelingen aan de hand van de bevolkingscijfers van 2000: ongeveer 40 miljoen aan de oostkust en 6 miljoen aan de westkust van de VS ; meer dan 200 miljoen mensen in China ; 150 miljoen in India ; en in Bangladesh meer dan 100 miljoen mensen (én in de Lage Landen ? 10 miljoen? 15 Miljoen?). Zelfs zonder Europa –Londen en andere steden zouden 25 meter onder water liggen- spreken we over minstens een half miljard klimaatvluchtelingen, enkel door een zeespiegelstijging van 25 meter. Om een vollediger beeld te krijgen moeten we andere gebieden ook betrekken: Sydney (Australië), Manilla, en andere kuststeden.
We zijn op weg.
We zijn op weg. De ijskap in de Noordelijke IJszee zat vorige zomer (2006) zo vol gaten dat er volgens satellietbeelden van de European Space Agency (ESA) gemakkelijk schepen hadden kunnen varen van Noord-Siberië of het Noorse Spitsbergen naar de Noordpool. Binnen twintig jaar kunnen er nieuwe scheepvaartroutes ontstaan over de Arctische Oceaan. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt, zelfs niet in recordsmeltjaren in het verleden”, volgens Mark Drinkwater(!) van ESA’s Oceans/Ice Unit. Hoe meer poolijs smelt, hoe lager het albedo (reflectie-capacteit) van het gebied, waardoor nog meer ijs smelt. Het is mogelijk dat de Noordelijke IJszee binnen twintig jaar ijsvrij is in de zomer.
Tegelijkertijd smelt de ijskap van Groenland sneller dan ooit tevoren, volgens wetenschappers. De snelheid van het smelten is tussen 2004 en 2006 tweeëneenhalf keer versneld. In die periode gingen 164 kubieke mijl ijs verloren. Het ijs smelt steeds noordelijker en van de kusten richting binnenland. Het zuiden van Groenland is de laatste twintig jaar alleen maar warmer geworden.
Zonder menselijke invloed zou het klimaat op Aarde volgens Hansen nu op weg zijn naar een nieuwe ijstijd. De ijstijdcyclus die de Aarde miljoenen jaren heeft gekend, is vernietigd door de menselijke uitstoot van fossiele brandstoffen die nu zorgt voor het in werking treden van verschillende natuurlijke terugkoppelingsprocessen. Op die manier, zegt Hansen “controleert de mens nu het klimaat, tegen wil en dank”. (Hansen, Declaration, 2006, 9).
De regering Bush vertelt ons dat we nog tijd genoeg hebben om de gevolgen van de opwarming tegen te gaan, maar Hansen is er voor 99% zeker van dat een opwarming van twee tot drie graden Celsius, een conservatieve schatting tot het eind van de eeuw, zal leiden tot “een verwacht equilibrium (lange-termijn-evenwicht) van een zeespiegelstijging in de grootte-orde van 25 meter”. Daarmee zou het “potentieel voorhanden zijn voor een voortdurende planetaire ramp van monsterlijke afmetingen”. De enige manier om dat te verhinderen is, volgens Hansen, er voor zorgen dat we onder de twee graden opwarming blijven.
Wat de gevolgen voor de mens betreft: vooral de oostkust van de VS is kwetsbaar en Florida zou voor het grootste deel onder water verdwijnen bij een zeespiegelstijging van 25 meter. Bangladesh zou voor het grootste deel verdwijnen (én de Lage Landen Nederland en Vlaanderen, zie kaartje linksonder bij Maastricht aan Zee), evenals grote gebieden in China en India. Hansen telt de klimaatvluchtelingen aan de hand van de bevolkingscijfers van 2000: ongeveer 40 miljoen aan de oostkust en 6 miljoen aan de westkust van de VS ; meer dan 200 miljoen mensen in China ; 150 miljoen in India ; en in Bangladesh meer dan 100 miljoen mensen (én in de Lage Landen ? 10 miljoen? 15 Miljoen?). Zelfs zonder Europa –Londen en andere steden zouden 25 meter onder water liggen- spreken we over minstens een half miljard klimaatvluchtelingen, enkel door een zeespiegelstijging van 25 meter. Om een vollediger beeld te krijgen moeten we andere gebieden ook betrekken: Sydney (Australië), Manilla, en andere kuststeden.
We zijn op weg.
We zijn op weg. De ijskap in de Noordelijke IJszee zat vorige zomer (2006) zo vol gaten dat er volgens satellietbeelden van de European Space Agency (ESA) gemakkelijk schepen hadden kunnen varen van Noord-Siberië of het Noorse Spitsbergen naar de Noordpool. Binnen twintig jaar kunnen er nieuwe scheepvaartroutes ontstaan over de Arctische Oceaan. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt, zelfs niet in recordsmeltjaren in het verleden”, volgens Mark Drinkwater(!) van ESA’s Oceans/Ice Unit. Hoe meer poolijs smelt, hoe lager het albedo (reflectie-capacteit) van het gebied, waardoor nog meer ijs smelt. Het is mogelijk dat de Noordelijke IJszee binnen twintig jaar ijsvrij is in de zomer.
Tegelijkertijd smelt de ijskap van Groenland sneller dan ooit tevoren, volgens wetenschappers. De snelheid van het smelten is tussen 2004 en 2006 tweeëneenhalf keer versneld. In die periode gingen 164 kubieke mijl ijs verloren. Het ijs smelt steeds noordelijker en van de kusten richting binnenland. Het zuiden van Groenland is de laatste twintig jaar alleen maar warmer geworden.
Zonder menselijke invloed zou het klimaat op Aarde volgens Hansen nu op weg zijn naar een nieuwe ijstijd. De ijstijdcyclus die de Aarde miljoenen jaren heeft gekend, is vernietigd door de menselijke uitstoot van fossiele brandstoffen die nu zorgt voor het in werking treden van verschillende natuurlijke terugkoppelingsprocessen. Op die manier, zegt Hansen “controleert de mens nu het klimaat, tegen wil en dank”. (Hansen, Declaration, 2006, 9).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten